Lo cabrit. Raconte.La frutalha. Raconte.

Lo caion. Raconte.

 » 0, pichot ! amas mai ton paire – 0 ta maire? – Amo mai lo lard!  »

Aquesta galejada que s’ausis dins tota l’Ardecha, montra ben l’importança dau lard e dau caion en general. Gardaa dins la sau, la vianda dau caion èra lo principal minjar carnat de nostres anciens. Se trovava sus la taula tota l’annaa, quasi a chasque repas, levat de segur, lo divendres e lo temps de carèma dins las familhas catolicas.

Dins la caion tot es bon, dau nas a la cuia en passant per los pès, las aurelhas, chasque morsèl a un usatge ben précis. Las tripas per far los bodins e las saucissas, la coèifa per pliar pastats e calhetas, fins la bofia que gonflaa e sechaa fai una bona blaga per la tabat 1

Qu’es per causa que lo caion èra bichonat per las femnas que l’acivavan tota l’annaa. Lo disian sale que defora amava se rotlar e fojar la tèrra, mas lavavan totjorn sonhosament los tartifles, lisetas e colverts de sa chaudièraa. E, se li bailavan l’aiga de la vaissèla èra que per li adurre un pauc de gras, que la vaissèla se lavava pas qu’a l’aiga ben chauda que coneissiàn pas los detergents.

 

Meme si èran fièrs d’aver  » un bèu caion » amavan pas força de lo montrar, cranhiàn lo monde que de fes povian aver la « mauvès uèlh  » e embarnar la bestia, ço que de segur entrainarià sa pèrta. èra pus surament lo bacil dau  » roget  » que riscava d’entrainar la pèrta dau caion. Encuèi aquesta malautià es traitaa per los antibiotics.

Aquesta crenta de pèrdre la bestia tant preciosa, explica lo solatjament esprovat quand l’amenavan sens auvari au grand jorn de la tualha.
 » Se n’i a de caion – Es jamai fèsta a la maison!  »

Recèptas de caion

Français