Los peissons. Raconte.Lo caion. Raconte.

Lo cabrit. Raconte.

Per Pascas, vès nosautres, se minjava totjorn lo cabrit que los dròlles li disián, amistosament  » menenon « , qu’avián gambadejat e jogat a ruca-banet daube el durant sa vida corteta. En aqueste temps los dròlles èran mai acostumats de veire nàisser, viure e morir las bestias que devián nurrir l’òme, e sens sensiblariá assistavan au sacrifici de lor efemèr companhon de jòc.
De costuma èra lo dijòus Sant que se tuava lo cabrit e se minjava la sangueta.
Puèi lo dissande, après aver fait magre lo divendres sant, se minjava la tèsta e la levaa. La trambleta e los gigòts èran reservats per lo dinnar dau dimenche de Pascas.
Soventas fes, se gardava un cabrit per la Pentacosta, la vianda èra encara melhora, mai gostosa qu’aviá agut lo temps de se far.
Dins lo cabrit, coma dins lo caion, tot èra bon, se petafinava pas ren: – lo sang per la sangueta,
– la tèsta en salada daube de tartifles,
– la levaa fricassaa a la persilhada,
– las espanlas e las costeletas per la trambleta,
– los gigòts rostits,

e la pèu venduá au patairòt que passava per la campanha daube sa bicicleta que lo cadre, lo guidon e lo portabagatge èran clafits de pèus de cabrits o de lapins.

Recèptas de cabrit

Français