PrefaciLo CHASTANHIÈR e las CHASTANHAS

LAS SOPAS. Raconte.

LA SOPA èra lo plat principau de totes los repas de nòstres anciens: matin, meijorn e ser. Surtot facha de tartifles e, segon la sason, de quauques pòrres, ravas o faiòus, de cocorda, chaul, d’un morcèu de lard salat o d’un òs per la cundir. La sopa se trempava sus de pan rassis, es de dire qu’èra un plat solide que se minjava religiosament. Dins un vonvonament d’aspiraments … se congostavan !

En Ardècha, la sopa se passava pas, totes los legumes èran chaplats en carrelons davant d’estre botats a cuèire. De fes, l’escrasavan grassièrament daube un trissador. Per èstre gostosa la sopa deviá cuèire de temps a gròs bolhons. Faliá pas que gapissèsse. De nombrós dires temonhan de l’importança de la sopa:
–  » lava la bòlha « ,
–  » cala la pança »,
–  » fai grandir » disián aus dròlles  » se minjas pas ta sopa, grandiràs pas « .

– La patrona disiá jamai  » A taula!  » mas  » A la sopa! « .
– Doas personas que se rescontravan en fin de matinaa o de tantòst se saluavan
d’un joiós  » Zo ! A la sopa ! « .
Encuèi, la sopa ten pas tant de plaça dins nòstra alimentacion, que se minja pas que per lo sopar.

Nòta: Per la sopa fau totjorn chausir de tartifles que s’espotisson ben. Ma grand preniá de « BEAUVAIS  » a la charn blancha. Ara sus lo marchat se trova pus aquela mena de tartifles alora, preno de  » BINTJE « .

Recèptas de sopas

Français