Junh. Raconte.Aost. Raconte.

Julhet. Raconte.

Las vacanças arrivan,
Los caièrs au fuòc
e los mestres au mitan!  »

Quitàvam l’escòla, chasque an, lo 13 de julhet, en chantant aqueste refren.
Las doas darrièras setmanas èran ben agrèiablas. èram mens nombrosas.
Fasiá chaud. Per las fenèstras dubèrtas, s’ausissiá las cigalas. Nòstre esperit ja en vacanças barrutlava dins la campanha.
Surtot, las mestressas èran ben mai bravas, las recreacions mai longas. Mas la tafor nos empachava de joar au « balon prisonièr  » o a  » Laissatz-Ia passar la gròssa maire … « . Alora, assetaas a l’ombra de las platanas, cacalejàvam. èra lo temps daus secrets ..
Dins la classa de las grandas i aviá una bibliotèca. Enfants e parents povián prendre de libres dau temps de l’annaa escolara. Davant de sarrar l’escòla per las vacanças, chasqu’an, aidàvam la mestressa per lo recensament daus libres. èra una passa de benaise.
Lo darrièr jorn veniam totas daube de palha de ferre, d’essénça de terebentina, de cira d’abelha, un paton de lana e coratjosament decapàvam e ciràvam nòstres burèus, mai la taula de la mestressa!
Partiam pas en vacanças coma encuèi. Soventas fes los cosins venián una setmana e anàvam una setmana vès los cosins. Participàvam un pauc aus travalhs agricòlas. Fasiam de bicicleta sens depassar lo confinh dau vilatge ! N’i aviá quauques uns que crenhián pas de far trempeta dins l’Eiriu, mas èran pas gaire. Se trempar coma aquò dins la riviera, èra bon per lo monde de la vila! Los parents, eles, redotavan las neiadas e tanben la poliomielita. (I aviá pas encara lo vaccin qu’es apareissut qu’en 1954/1955).
Era la plana sason daus fruts: pèrsias, albricòts, prunas. Ieu, aidavo ma mameta per far lo minjar. La taula familhala aculhiá los òmes e la femnas embauchats per acampar e embalar los fruts. Es a dire que la taulaa passava de 6 convivas en ivèrn a 10 o 12 en estiu. Coma aviam que lo fornèu a boès, faliá l’atubar tres còps per jorn malgrat la chalorassa. Per lo dejunar e lo sopar una simpla flambaa sufisiá, mas de 10 oras a miejorn fasiam un fuòc d’infèrn. Faliá ne’n preparar de nurritura per tant de monde! Bletas, pastenalhas, favas, faiòus, cocordetas èran los legumes de sason. Faliá pas obliar la sopa per lo ser, e los jorns de confeturas lo fuòc brutlava tota la jornaa.

Mas qunt plaser de prene totes los repas defòra sos la granda platana! De chasque latz de la granda taula, un banc. A chasque bot, una chièra onte presidavan papet e mameta, coma dins lo grand monde!
Lo ser après lo sopar, prenián lo fresc sus lo banc davant la pòrta, los vesins nos rejònhavan per de barjadissas sens fin. Esperàvam un pauc de freschor per anar durmir, en espinchant lo cèu dins l’espèr de veire d’estelas filantas. Mameta nos apreniá a reconèisser l’Estela dau Pastre, lo grand e lo pichòt charriòts. Mas coma far per anar sus lo chamin de Sant-Jaume? D’alhors, avèm pas jamai capitat d’i veire quauqu’un dessús. E pasmens, (mameta l’afortissiá) es el que mena los pelegrins de pertot vès Compostèla !

Recèptas de Julhet

Français