Janvièr. Raconte.Març. Raconte.

Febrièr. Raconte.

Lo mai pichòton
Lo mai diablaton!  »

Per la chandalor:  » Lo lop sòrt de sa bòrna. Se vei son ombra davant que lo Curat aie dit la promièra messa, fai tres sauts endarrièr, torna dintrar dins sa bòrna e ne’n sort pus de quaranta jorns.  »
Aquesta dicha es coneissuá dins tota l’Ardecha daube de variantas. Aqui se vòu optimista, que lo Curat disiá la promièra messa d’ora, adonc lo dos de febrièr riscava pas que lo lop (lo solelh) veguèsse son ombra davant que la messa fuguèsse dita !
De tot biais, l’amandièr en flors e la timida violeta murmuran que lèu lèu, Dama Natura s’esvelharà.
Dins quauquas familhas, fasián sautar de crespèus, un lois d’aur dins la man, mas l’usatge èra pas encara ben espandit. Febrièr veiriá tanben lo dimarç gras e sos binhets e surtot au vilatge vesin (Charmes-sur-Rhône) lo promièr dimenche de Carèma: LA SURLE ! Aquesta festa dataríá de l’atge mejan e seriá la davancièra dau rugbi.
Lo dimenche, a la debuta dau tantòst, presentan au Maire, centurat de son escharpa a las tres colors, las nòvias de l’annaa. El òfra lo braç a las doas mai ancienas (data dau mariatge).
Lo cortègi se fòrma : la fanfara, seguá per lo Maire bailant lo braç a las doas nòvias. Un jove pòrta, coma un estendard, un euse daube una bala de bren a la cima. Venon puèi los autres coples de nòvis. Los dos nòvis que las femnas son menaas per lo Maire, sarran lo cortègi oficial. Lo monde dins lors piadas, se’n van totes, en granda pompa, au prat de la Surle sus las rivas de l’Ambroye.

Arrivat au prat, l’euse portat per lo jove es plantat a peraqui cent mètres de la rivièra. Bailan la bala au Maire que la manda en badant:  » Surle !  »
La bala mandaa, lo jovent se precipita per l’arrapar e la portar a l’Ambroye. Es pas aisat, i a fòrça mescladíssas davant qu’un urós candidat arrive de la far beure e trionfant la torna portar au Maire. òfran un canon a l’uròs ganhaire. Puèi, chascuna a son torn, las nòvias mandan la  » Surle » e la batalha torna començar mai que mai chasque còp.

Fin finala, dins lo mème òrdre, lo cortègi se’n torna au vilatge ont òfran un vin d’onor aus nòvis.
Una bisa negra a desbanar los buòus èra sovent dau cortègi e, sus lo chamin dau retorn, a pes o en bicicleta, pensavo au bon lait de pola que mameta auriá preparat per ieu. Los  » grands « , eles, beurián de cafè e ensems minjariam un bon gatèu : Crespèus ? Binhets de poms ? Omeleta a la confetura ?

1. Aquesta festa se debana totjorn.

Recèptas de Febrièr

Français